ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟ  ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ – ΑΣ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΑΣ

Ταξιδεύοντας στον κόσμο έχω γνωρίσει δύο λαούς που μας μοιάζουν πολύ, στον τρόπο που συγκροτούμε την κοινωνία μας (δηλαδή στην συνεκτική οικογενειακή μονάδα σαν το κοινωνικό κύτταρο), στον τρόπο που διασκεδάζουμε, στο τροπο που κτίζουμε τις  επαγγελματικές μας σχέσεις, που σχολιάζουμε τους πολιτικούς μας, τους παπάδες μας  κλπ

Οι λαοί αυτοί είναι οι Σκωτσέζοι και οι Ισραηλινοί. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ αλλά διαφέρουμε από τους αδελφούς μας Ελλαδίτες (εννοώ κυρίως των αστικών κέντρων) τόσο, όσο διαφέρουν π.χ. και οι Σκωτσέζοι με τους Εγγλέζους, που μιλούν την ίδια γλώσσα βρίσκονται στο ίδιο κράτος έχουν κοινή ιστορία κλπ). Και το αν μοιάζουμε ή όχι στην καθημερινότητα μας με τους αδελφούς μας Ελληνες, αυτό δεν έχει να κάνει με την  αγάπη και ευγνωμοσύνη που τρέφουμε γιαυτούς. (και τέλος μ’αυτό)

Επίσης, να διευκρινήσω ότι οι γενικεύσεις, στο παρόν άρθρο γίνονται για σκοπούς του κριτικού λόγου. (είμαι κάθετα ενάντια σαυτές, επί της ουσίας)

Λοιπόν εδώ θα ασχοληθώ με τους Ισραηλινούς γείτονες μας, ειδικά τώρα που παρουσιάζεται μια ευκαιρία, τα κοινά συμφέροντα να μας φέρουν πιο κοντά. 

Οι γονείς, στο γειτονικό μας Ισραήλ ενδιαφέρονται (φορτικά όπως και εμείς) και φροντίζουν για τα παιδιά τους και ακολούθως τα εγγόνια τους, και παρομοίως τα εγγόνια φροντίζουν τους γέρους παππούδες και ολόκληρη η οικογένεια συνηθίζει να πηγαίνουν τις Κυριακές στα θαυμάσια πάρκα του Τελ-Αβίβ και να ψήνουν τις σούβλες τους (σας θυμίζει κάτι αυτό;) βρίζοντας τους πολιτικούς (αυτό κι αν μας θυμίζει κάτι!).

Η πρώτη μου εντύπωση από το κράτος του Ισραήλ είναι η γυναικοκρατία στις Κρατικές υπηρεσίες – όμως όπως ευγενικά μας εξηγούν, οι άντρες βρίσκονται στο μέτωπο. Το δεύτερο είναι η ύψιστη έγνοια του συστήματος για την ασφάλεια του – και αυτό γίνεται κατανοητό γνωρίζοντας την ένταση στον μεσανατολικό χώρο.

Το Τελ Αβίβ είναι μια μοντέρνα πόλη που επεκτείνεται δραματικά έξω από τον πόλο των πρώτων πολυκατοικιών που κτίστηκαν μάλιστα σε ρυθμό BAUHAUS.

Στο παραλιακό μέτωπο του Τελ Αβίβ βρίσκεται η υπέροχη μεσαιωνική πόλη Γιάφφα και το σύγχρονο Πατ-Γιάμ όλα κτισμένα στο χρυσοκίτρινο άμμο της ερήμου. Η αμμώδης παραλία εκτείνεται σε αμέτρητα χιλόμετρα και μια τεράστια αλυσίδα τόπων ψυχαγωγίας και αναψυχής αναπτύσσονται κατα μήκος της θάλασσας. Από νωρίς πριν την ανατολή του ήλιου βγαίνει ο κόσμος με τις φόρμες και τα μαγιώ και τρέχει, χορεύει, διασκεδάζει, αισθάνεσαι ένα λαό ζωντανό που χαίρεται την ζωή και γαντζώνεται στον τόπο.

Απομακρυνόμενος από τη πρωτεύσουσα αρχίζει ο αγροτικός χαρακτήρας της Χώρας, όπου είναι θαυμαστή η οργάνωση των καλλιεργειών και των μεθόδων παραγωγής.

Κινούμενος προς δυτικά η γή ολοένα και κιτρινίζει για να φτάσεις την έρημο. Η Ερημος του Σινά δεν είναι αμμώδης – είναι βραχώδης με βαθιές χαράδρες και εγκοπές και αισθάνεσαι πως κάποια στιγμή τα πάντα ξεράθηκαν και η γή είναι εκει βουβή για αιώνες  – ότι ο χρόνος έχει σταματήσει στα βιβλικά χρόνια.

Το εξάωρο εξαντλητικό ταξίδι δια μέσου της ερήμου επιφυλάσσει όμως την ευχάριστη εκπληξη που είναι το Ειλάτ. Το έσχατο σημείο του Ισραήλ βρέχεται από την ερυθρά θάλασσα, στον κόλπο της Ακκαμπα και αποτελεί ένα υπερσύγχρονο τουριστικό θέρετρο εκεί όπου συναντώνται η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η Ιορδανία και η Σαουδική Αραβία. Μια βαθυμπλέ θάλασσα ενώνει πεισματικά τέσσερεις χώρες.

Η άλλη ενότητα που χαρακτηρίζει το Ισραήλ είναι ο Θρησκευτικός Τόπος της Ιερουσαλήμ. Μετά από μια υπέροχη διαδρομή μέσα από οργιαστικό πράσινο φτάνεις στους Αγίους Τόπους που είναι Άγιοι όχι μόνο για μας τους χριστιανούς αλλά και για τους εβραίους (αφού εδώ βρίσκεται το Ιερό Τείχος) αλλά και τους Μουσουλμάνους με το Ναό της Πέτρας – από τα Ιερότερα προσκυνήματα του Ισλάμ – και όλα αυτά  να συνωστίζονται σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Μια επίσκεψη στο Ισραήλ δεν  μπορεί να δικαιωθεί αν δεν επισκεφθεί κάποιος το ταπεινό Μνημείο του Γιτζάκ Ραμπίτ, του ανθρώπου που πόθησε την ειρηνική συνύπαρξη, και μαζί με τον Γιάσερ Άραφατ πήραν το Νόμπελ για την Ειρήνη. Εχει τοποθετηθεί στο σημείο που ο Ραμπίτ έπεσε νεκρός από τις σφαίρες του σωβινισμού.

Για τις περιοχές της Παλαιστινιακής Αρχής θα αναφερθώ σε επόμενο ταξιδιωτικό.

Φεύγοντας από το Ισραήλ αισθάνεσαι μια μελαγχολία, διότι αφήνεις πίσω σου φίλους. Η παραδοσιακή εγκάρδια φιλία, σε αυτή τη χώρα ακόμα ζεί, και μπορεί να ενώνει ανθρώπους με δυνατούς δεσμούς για μια ολόκληρη ζωή.